বিকালীয়ান বন্ধু বান্ধৱী সকললৈ

ডেউকাখনৰ তলত ইচ্ছা কৰিলেই আমি
হেৰাই যাব পাৰো। মন গ’লেই গুচি যাব
পাৰো আকাশৰ বিশালতালৈ আৰু
চৌপাশে সিঁচি দিব পাৰো মুঠি মুঠি
সেউজীয়া। বন্ধুত্ব হয়তো এনেকুৱাই—
য’ত গঢ়ি উঠে এখন বুকুৰ পৰা আন এখন বুকুলৈ
এক অদৃশ্য সাঁকো। যাৰ বাবেই হয়তো
প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে আমি ভগাই ল’ব
পাৰো ইজনে-সিজনৰ মনৰ খবৰ। সেয়া
লাগিলে সুখৰেই হওক অথবা দুখৰ। বন্ধুত্ব
হৈছে পৃথিৱীৰ পৱিত্ৰতম সম্পৰ্ক। যাৰ
উমাল পৰশত আপুনি, মই আৰু সকলোৱেই জী
উঠো নতুনকৈ। বিচাৰি পাওঁ জীৱনৰ
অপৰূপ সৌন্দৰ্য্য। বন্ধুত্বৰ নিঃস্বাৰ্থ
ভালপোৱাত লুকাই থাকে অকৃত্ৰিম
প্ৰেম আৰু এই প্ৰেমৰ ৰাগীত মতলীয়া
হৈ উদযাপন কৰো জীৱন। যাৰ ইচ্ছাৰ
আঙুলিত ধৰি হেঁপাহ পলুৱাই তিতিব
পাৰো শাওণৰ এজাক বৰষুণত। প্ৰাণ ভৰাই
গাব পাৰো জীৱনৰ এটা গান। হাতত
হাত থৈ দৃঢ়তাৰে ক’ব পাৰো— আমি
একেখন নাৱৰেই সহযাত্ৰী।
চাৰিটা শাৰী বন্ধুসকলৰ নামত —- ” যদি
কেতিয়াবা লগ পোৱাৰ অজুহাত পাওঁ
অতীতৰ সমষ্ট ক্ষণবোৰ পুনৰ ঘূৰাই
বিচাৰিম…
এবাৰ দুচকু মুদি লওঁ আহা এৰি অহা
অতীতবোৰ পূনৰ ঘূৰাই পাম ”

তোমালৈ মনত পৰে

শুকুলা শৰতৰ বতৰত
এখনি ফৰকাল নীলা আকাশ
মাজে মাজে কপাহ কোমল
শুকুলা মেঘ ।
উশাহত শেৱালি ফুলৰ সুবাস
কহুঁৱা ফুলৰ মন প্ৰাণ
হৰি নিয়া নৈৰ্সগিক দৃশ্যত
তোমালৈ বৰকৈ মনত পৰে । । ।

সপোন(4)

মালা গোঠা চকুলোৰ মণিবোৰ
দেখোন
সৰি সৰি পৰিছে তোমাৰ কোলাত।
বৈ যোৱা আবেগৰ হুমুনিয়াহবোৰ
দেখোন
হাহি হাহি খেলিছে তোমাৰ ওঠত।
কি ৰঙ সানি জিলিকিছা তুমি
সপোনৰ দিকচৌ বাটত?
মিঠা আবেলিটোৱে গুণগুণাই যোৱা
তলসৰা শেৱালীৰ কোমল দলিচাৰ আৰত?
জানোচা সপোন আকিচা সোৱৰণিৰ
পাতত
নাজানো কিহৰ বাৰিষা মোৰ মনৰ
মাজত,
হাবিয়াস মাথো নিৰবে বোৱাৰ
সপোনৰ মালাগোঠা শেৱালী শীতল
বনত।

মোৰ প্ৰেমৰ পৰশ

তোমাৰ হাঁহিত উটি যাব বিচাৰো
প্ৰশান্ত সাগৰলৈ পাৰ কৰিব বিচাৰো
শীতৰ সেমেকা ভৰা নিশাবোৰ
তোমাৰ উমাল বুকুৰ মাজত
মই উন্মাদ হৈ পৰিছো
তোমাৰ কোমল বুকুৰ উমাল পৰশ পাবলৈ
বাৰে বাৰে প্ৰেমত পৰো
মই তোমাৰ নীলা চকুযুৰিলে
যেন সাগৰ মুকুতাহে
তোমাৰ মেঘালী চুলিৰ ভাজে ভাজে
আঙুলি বুলাই কব মন গৈছে
তুমি কেৱল মোৰ কেৱল মোৰ
তোমাৰ বুকুৰ উমে উমাল কৰি দিয়া মোৰ বুকুখন
আৰু মাতাল হৈ পৰো
তুমি হাঁহিলেই চৰাইবোৰে গুণগুণাই
তুমি কথা কলে ফুলবোৰে খিলখিলাই
তুমি আহিলেই ফাগুনো উন্মনা হয়
শীতৰ নাঙঠ গছেও বসন্তৰ আৱৰণ পিন্ধিব খোজে
কিমান যে মৰম ভালপোৱা থৈছো সাঁচি তোমালৈ
বিচাৰি চোৱাচোন এবাৰ আকুল হৈ
মোৰ বুকুত উমান পাবা মৰমৰ গভীৰতা
মাত্ৰ এবাৰ বুকুত বুকু থৈ চোৱা
হেজাৰটা ৰণুৱা ঘোঁৰাই কঢ়িয়াই অনা
মৰমৰ উমান পাবা । । । । ।
  ✍✍✍ইলিয়াছ হাছান✍✍✍

মোৰ জীৱন ডায়েৰিৰ এটি বেদনাময় পৃষ্ঠাত লাহে লাহে ধুলি জমা হব ধৰিছে

মৰমৰ প্ৰিয়তমা,
কুশলে আছানে তুমি? আজি আকৌ বহুদিনৰ মুৰত মেলি লৈছো মোৰ জীৱন ডায়েৰিৰ এটি বেদনাময় অধ্যায় । আমনি দিছোঁ বুলি নপঢ়া কৰি নাথাকিবা । 
              অনলাইন হৈয়েই সৰ্বপ্ৰথমৰ মেছেজটো তোমাকে দিয়ো। এক ঘণ্টা তোমাৰ সৈতে মেছেজ নকৰিলে মনৰ ভিতৰত এক দুখ অনুভৱ হয় । তোমাৰ মেছেজৰ ৰিপ্লাই পাবলৈ এক মিনিট দেৰি হলে, চকুত চকুপানীয়ে টলমল কৰে ।
কোনো এক অজ্ঞাত কাৰণত, এটা সময়ত তোমাৰ সতে মেছেজিং বন্ধ হৈ পৰে । এক ঘণ্টাৰ পিছত 10 ঘণ্টা, 10 ঘণ্টাৰ পিছত 24 ঘণ্টা , তাৰ পিছত এদিন, এক সপ্তাহ , এক মাহ, এনেকৈয়ে মাহৰ পিছত মাহ গৈ থাকে । লাহে লাহে তোমাৰ সেই বিশেষ আইডিৰ মেছেজ বিলাক মেছেজ বক্সৰ পিছৰ ফালে গৈ থাকে ।
কিন্তু মেছেজিং পিছলৈ গৈ থকাৰ পিছত তুমি কি মনৰ পৰা গুচি যোৱা ???
প্ৰতি মিনিটত, প্ৰতি ঘণ্টাত, প্ৰতি সপ্তাহত তোমালৈ মেছেজ পঠাবৰ বাবে ইনবক্সত বহু কথাই লিখা হয়, কিন্তু শেষ পৰ্যায়ত কোনো এক অজান কাৰণত মেছেজ বিলাক আৰু পঠিওৱা নহয় ।
   হঠাৎ কোনো এদিন ৰাতি যেতিয়া বুকুৰ বাওঁফালে প্ৰচণ্ড বিষ হয়, তেতিয়া এটা মেছেজ দি খুউব জানিবৰ ইচ্ছা হয়, তুমি কেনে আছা ইত্যাদি ইত্যাদি ।
কিন্তু পিছ ক্ষণতেই মনলৈ আহে , নাই থাকক, তুমিতো মোৰ অবিহনে ভালেই আছা ! তেনেহলে মই নোৱাৰিম কিয় ???
সময়ৰ পৰিবৰ্তনত ! সকলো বিলাক অতীত হৈ যাব ধৰিল । মন ডায়েৰিৰ পৃষ্ঠাত ধুলি জমা হব ধৰিছে । 
সময়ৰ পৰিবৰ্তনৰ সৈতে তুমি মোক পাহৰি যাব পাৰা কিন্তু মই নোৱাৰোঁ পাহৰিব । মনত পৰে তোমালৈ । ।
কোনো এক ৰিমঝিম বৃষ্টি সৰা দুপৰীয়া অথবা গধুলি বেলা অথবা কোনো এক জোৎস্নাময় ৰাতি মনত পৰে । অতীতত এৰি অহা স্মৃতি ,  তেতিয়া অকলে অকলেই খুলি পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰো ধুলি পৰা মনৰ ডায়েৰিৰ পৃষ্ঠা ।
মনৰ অজানিতেই চকুৰ মাজত অশ্ৰু জমা হয় , টপটপকৈ চকুৱেদি অশ্ৰু নিগৰি থাকে । মোৰ এই অশ্ৰু কেতিয়াও কোনেও দেখা নাপায় , ৰিমঝিম বৃষ্টিৰ মাজত হেৰাই যায় অশ্ৰু বিলাক , গধুলি বেলা উৰি থকা ধুলিত বিলীন হৈ যায় অশ্ৰু বিলাক ,  জোৎস্নাময় ৰাতি শুই থকা গাৰুৰ এটা কোন ভিজি যায়  চকুৰ পৰা নিগৰি অহা সেই অশ্ৰুত । ।
যেতিয়া মই অশ্ৰু বিসৰ্জন কৰো তেতিয়া তুমি কি কৰা ???  তেতিয়া তুমি হয়তো -- ৰিমঝিম বৃষ্টি, বৃষ্টি সৰা গধুলিৰ বেলা, ৰক্তিম সূৰ্যৰ বৰ্ণনা, জোৎস্নাময় ৰাতি , জোনৰ সৌন্দৰ্যৰ কথা খুউব সুন্দৰকৈ বৰ্ণনা কৰি তোমাৰ নতুন কোনো সংগীক মেছেজ দিয়াত অথবা ফোনকল কৰাত ব্যস্ত থকা । ।
তোমাৰ হয়তো মনলৈও নাহে অশ্ৰু বিসৰ্জন কৰি থকা এই নষ্ট প্ৰেমিকজনলৈ । । ।
     এয়াই হল মোৰ জীৱন নামৰ ডায়েৰিৰ এটি বেদনাময় অধ্যায় । ।
        [ এইদৰেই উলটি থাকিব জীৱন ডায়েৰিৰ প্ৰতিটো পৃষ্ঠা, প্ৰতিটো অধ্যায় । সময় পৰিবৰ্তনত শেষ হৈ যাব ডায়েৰিৰ পৃষ্ঠা,   শেষ হৈ যাব ডায়েৰিৰ সকলো অধ্যায় ।  শেষ হোৱা ডায়েৰিত লাহে লাহে ধুলি জমা হব । হঠাৎ এদিন এই ডায়েৰিৰ অস্তিত্ব বিলীন হৈ যাব । । । ]
    ☞☞সদৌ শেষত তোমাৰ নষ্ট প্ৰেমিক☜☜
✍✍✍ইলিয়াছ হাছান✍✍✍

কবিতা

Ilias hasan

Ilias^{ilias ilias}

(1)

মৰমৰ প্ৰিয়তমা
তুমি চাগে নুবুজিবা
এয়া কিহৰ বেদনা
তথাপি উজাৰি দিছোঁ
মোৰ এই হিয়াৰ অপূৰ্ণ আশা । । ।

(2)
দুগালত দুধাৰি চকুলোৰ নৈ বৈছে
মৰম ভালপোৱাৰ নাওখনি উটি ভাহি গৈছে
বিচাৰি পোৱা নাই সেই ঘাটটি
যত ৰৈ আছে পদুম ফুলটি । । ।

(3)
এপাহ গোলাপ ফুল হৈ ফুলিছিলা তুমি
মোৰ কাষতে আহি
হয়তো যত্নহে লব পৰা নাছিলো
সময়মতে পানীও দিব পৰা নাছিলো
সেয়েহে মৰহি গল আজি
সেই ৰঙা গোলাপৰ পাহি । । ।

✍✍✍ইলিয়াছ হাছান✍✍✍

জটুৱা খণ্ড বাক্যৰে বাক্য ৰচনা

-জটুৱা খণ্ড-বাক্যৰে বাক্য ৰচনা-- ১)পেটকুলি: গাৰ্লফ্ৰেণ্ডৰ প্ৰফাইল ফটোৰ তলত পেটকুলি এক্স-বয়ফ্ৰেণ্ডৰ ‘লুকিং প্ৰিটি’ কমেন্টটো দেখি গোবিনে ফেচবুকত চাট আপচনটো ডিএকটিভেট কৰি থ’লে৷ ২)গাই বা চা:মহেন্দ্ৰই ইমান গাই বাই চালে,তথাপিতো নিষ্ঠুৰ ছোৱালীজনীয়ে তাৰ ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট গ্ৰহণ নকৰিলে৷ ৩)ডলাৰ বগৰী:দিনৰ দিনটো ললিতাই ডলাৰ বগৰীৰ দৰে ঘূৰি ফুৰাৰ স্বত্বেও পাঁচটকীয়া ইন্টাৰনেট কাৰ্ড এখন বিচাৰি নাপালে৷ ৪)মাটিৰ মানুহ:গজেন সঁচাকৈয়ে মাটিৰ মানুহ,নতুন গাৰ্লফ্ৰেণ্ডে ফেচবুকৰ পাছৱৰ্ডটো খোজাৰ আগতেই সি তাইক সকলোবোৰ কৈ দিলে৷ ৫)পানীত হাঁহ নচৰা: বাৰঘণ্টাৰ ভিতৰতে বিশজনী বান্ধৱী মোহনৰ ফ্ৰেণ্ডলিষ্টৰ পৰা ওলাই যোৱাত তাৰ অৱস্থা পানীত হাঁহ নচৰাৰ দৰে হৈ পৰিল৷ ৬)হাত লৰ: ৰাজেনৰ দৰে হাতলৰ মানুহৰ পৰা সদায় আঁতৰত থাকিবা দেই,সি বেলেগৰ ধুনীয়া প’ষ্টবোৰত খুব নজৰ মাৰি ফুৰে৷ ৭)হাত দীঘল: হাতদীঘল এঞ্জেলিনাই ‘hmmm’বুলি আপডেট দিওতেই দুশটা লাইক আৰু চৌষষ্ঠিটা কমেন্ট পালে৷ ৮)ন দি ক: শেৱালিয়ে প্ৰফাইলত লগোৱা ফটোখন তাইৰ নিজৰ নহয়,এই কথা মই ন দি ক’ব পাৰো ৷ ৯)পৰশ্ৰীকাতৰ: তই যে ইমান পৰশ্ৰীকাতৰ হ’বি সেই কথা মই সপোনতো ভবা নাছিলো৷দুজনী ছোৱালীয়ে মোৰ প’ষ্টত লাইক কৰাৰ কাৰণেই তই মোকনো আনফ্ৰেণ্ড কৰিব লাগেনে হেৰৌ?? ১০)কাণসাৰ:কাইলৈৰ পৰা ছেমিষ্টাৰ পৰীক্ষা,তোৰ দেখোন একো কাণসাৰেই নাই!!! কিমাননো আৰু ফেচবুকত বহি থাক? ১১)হাড়ক মাটি কৰ-(কঠোৰ শ্ৰম কৰ)- হাড়ক মাটি কৰি গৌৰৱে কমদিনৰ ভিতৰতে ফে’চবুকত যশস্যা-খ্যাতি গোটাই তেওঁৰ পৰিবাৰৰ লগতে পৰিয়ালকো গৌৰৱান্বিত কৰিছে৷ ১২)কাঠ-চিতীয়া(নিষ্ঠুৰ,নিৰ্দ্দয়)- তোৰ দৰে কাঠ-চিতীয়া মানুহ জগতত নোলাব অ’ হিমন্ত৷ হেৰৌ, দিনৰ দিনডাল কমপিউটাৰটোৰ সমুখত ভূত বহাদি বহি থাকিলি,তথাপি বেচেৰা তৰুণৰ ফটোখনত লাইক এটা নামাৰিলি৷ ১৩)বুকু ডাঠ (সাহসী)-ৰাকেশে ক’ৰবাৰ পৰা চুৰ কৰি অনা কবিতাটোৰ তলত তীব্ৰ গৰিহণা আৰু ধিক্কাৰ দি বুকু ডাঠ অখিলে ফে’চবুক কঁপাই তুলিলে৷ ১৪)মুখৰ ভাত কাউৰীয়ে নিয়া (অতি অকৰ্মণ্য)-হেৰৌ,চন্দনৰ দৰে মুখৰ ভাত কাউৰীয়ে নিয়াএটাৰ গ্ৰুপতনো কোন মানুহ সোমাব ! ১৫)গা নচুৱাই ফুৰ (ধেমালি কৰি ফুৰ)- দাঁত সৰিল,চুলি পকিল; পিছে গা নচুৱাই ফে’চবুকত ওৰে দিনটো টিঘিল ঘিলাই ফুৰা গৌতমৰ কৌটিকলীয়া সেই স্বভাৱটোৰহে পৰিৱৰ্তন নহ’ল৷ ১৬)ভৰি দাং(গা দাং,যাবলৈ ওলা)- হেৰৌ ৰকি,বেলি গৈ পশ্চিমত লুকাল দেখিছনে নাই ! সোনকালে ভৰি দঙাৰহে কথা এতিয়া৷ ৰাতিলৈ গাঁৱত পহৰা দিব নালাগিব জানো ! ১৭)মূৰে কপালে হাত দে (বিমোৰত পৰ,বৰ বেজাৰ পা)- হোৱাটছ্ আপত ফটোখন আপলোড কৰিবলৈ গৈ শৰতে মূৰে কপালে হাত দিলে৷ ফটোশ্বপত অলপ আগতে এডিট কৰি থোৱা ফটোখন এতিয়া দেখোন ম’বাইলত নাই৷ ১৮)পেট ভাটৌ (পেটত কথা ৰাখি থোৱা মানুহ)- ‘ফিলিং হেপি’ ষ্টেটাছটো দেখি প্ৰদ্যুতক কিনো কথা ,কিনো বতৰা আদি সুধিছিলোঁ যদিও পেট ভাটৌটোৱে মুখেৰে এষাৰ মাত নিদিলে৷

এবাৰ কোৱা মাথোঁ ভালপাওঁ বুলি

☞❤☞যেতিয়া তোমাৰ মেঘালি চুলিৰ পৰা
ওলাই আহে গধুলিৰ শেৱালিৰ গন্ধ
কবিতা কবিতা লগা মোৰ হৃদয়খন
বৰকৈ উঠা নমা কৰে ।
তেতিয়া মোৰ হৃদয়ৰ উকা কাগজত
সৃষ্টি হয় এটি কবিতা তোমালৈ ।
প্ৰেমৰ কবিতা !!!
এবাৰ কোৱা মাথোঁ ভালপাওঁ বুলি
তোমাৰ নামত দি থৈ যাম
মোৰ হৃদয়ৰ সমস্ত মৰম ভালপোৱা
এবাৰ কোৱা মাথোঁ ভালপাওঁ বুলি
ভগাই লম তোমাৰ সতে মোৰ সুখ-দুখ
উদযাপন কৰিম দুয়ো মিলি একেলগে জীৱনক
এবাৰ মিচকল দিয়া মাথোঁ
হেজাৰবাৰ ডায়েল কৰিম তোমাৰ নাম্বাৰত । ।
✍✍✍ইলিয়াছ হাছান✍✍✍

মোৰ ডায়েৰিৰ এখিলা পাতত সপোনৰ অপেক্ষা

☞☞☞ কঁপি  কঁপি অহা কোলাহল হৃদয়ৰ দুখ বেদনাৰ শব্দবোৰত সৃষ্টি হোৱা অনুভৱৰ আবেগত মই এটি অন্ধকাৰ কোঠাত এখন উকা কাগজ আৰু এটি কলম লৈ বহিছো দু-এষাৰ লিখো বুলি ।
  নাজানো জীৱনৰ শেষ কেতিয়া তথাপি সপোনৰ মাজত জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ । কিন্তু যেতিয়া মনে সজা সপোনবোৰ ভাঙি যায় তেতিয়া ! তেতিয়া জীৱন হৈ পৰে এক অপাত্ৰক আৰু মৰণ হৈ পৰে শেষ পৰিণতি । কিন্তু কোনোৱে এইটো নিবিচাৰে । কিছুমান পৰিস্থিতিয়েহে বাধ্য কৰে । বৰ্তমান মইও এক অপাত্ৰক হৈ পৰিছো । মাথোঁ হৃদয়ত লিখা আছে দুখ বেদনাৰ হিয়াভৰা গান । কোৱা হয় যেতিয়া সপোনবোৰ ওচৰত থাকে তেতিয়া একো বুজিব নোৱাৰি বা উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰি । কিন্তু যেতিয়া আতৰি যায় তেতিয়াহে উপলব্ধি  কৰা হয় আৰু নিজৰ ভুল বুজি পোৱা যায় । কিন্তু হেৰুৱা সপোনবোৰতো আৰু ঘুৰাই পোৱা টান । এতিয়া মাথোঁ বিষাদৰ স্মৃতি আৰু চকুলোবোৰ একমাত্ৰ সংগী হৈ পৰিছে । আৰু আশা, আশা হৈয়ে ৰৈ আছে । জীৱন যাত্ৰাপথত  আগুৱাই যাবলৈ সাহ নোহোৱা হৈ গৈছে । অসান্তিয়ে আৱৰি ধৰিছে, এনে লাগে যেন প্ৰকাণ্ড পাহাৰ এখন মূৰৰ ওপৰত জাপি দিছে, এনে ভাৱ হয় যেন মৰি যাওঁ কিন্তু মৰিবও তো নোৱাৰো । আৰু নতুনকৈ সপোন ৰচিবও নোৱাৰো, ভয় লাগে যদি ভঙা হৃদয়ত আকৌ সপোনবোৰ মৰহি যায়, কি থাকিব তেতিয়া হৃদয়ত জ্বলি পুৰি চাই হৈ যাব । সেয়েহে এটি আশা এবুকু মৰমৰ অপেক্ষাত আজি ৰৈ আছোঁ । হেৰুৱা সপোন কেতিয়াও দুনাই নাহে বুলি জানিও অপেক্ষাৰ বাটত ৰৈ থাকো কিজানিবা সপোনবোৰ আকৌ ঘুৰি আহে । । । 
  ✍✍✍ইলিয়াছ হাছান✍✍✍

নষ্ট প্ৰেমিকৰ ভাষাত

সিদিনা মই বিচাৰিছিলো
নিস্তব্ধতা,কেৱল নিস্তব্ধতা, ফুটপাথৰ
কোলাহলৰ মাজত মই বিচাৰিছিলোঁ
নিস্তব্ধতা ৷ মোৰ ভাড়াঘৰৰ ভিতৰত
বিছাৰিছিলোঁ মৌনতাৰ মাজত
কোলাহল ৷ যেন হেজাৰটা
জেনেৰেটৰৰ ঘৰ্ ঘৰ্ শব্দই মোক তাল-
অাফাল কৰি পেলাই ৷ এনে লাগিছিল
বৰষুণবোৰ হেৰাই যাওক মোৰ চোতালৰ
পৰা ৷ নিশাবোৰ মাতাল হওঁক মোৰ
বাবে, জোনাকী পৰুৱাবোৰ যাতে
দুনাই নাহে মোৰ প্ৰিয় নদীৰ পাৰলৈ ৷
কেতিয়াবা এনে লাগিছিল নদীৰ
বুকুতেই হেৰাই যোৱা কবিতাবোৰ
বিচাৰি চলাথ কৰিম ৷ কিন্তু
সকলোবোৰে মোক ভেঙুচালি কৰিব
ধৰিলে ৷ অৱশেষত মই নিস্তব্ধতাক
সংগী কৰি লৈ বেলেগ এটা জীৱনলৈ
ঢাপলি মেলিলোঁ ৷ মই জানোঁ নাপাই
হেৰুৱাতকৈ পাই হেৰুৱাৰ যন্ত্ৰনা
অথবা সৰাপাত বুটলি এআকাশ ঠিকনা
বিচাৰি ৰৈ থকাৰ বেদনা ৷ প্ৰেমত
সৰ্বোচ্চ উজাৰি দিয়াৰ পাছত সকলো
হেৰুৱাই কোঙা হৈও অৱশেষত জীৱনৰ
ৰঙবোৰ ঘুৰাই পোৱাৰ মাদকতা কি মই
বুজোঁ ৷ মই বুজি পাঁও সচাঁকৈ
ভালপোৱাবোৰ হেৰোৱাৰ পাছত অহা
ছুনামিজাকৰ কথা আৰু বুজোঁ দিক্
হেৰুৱা পখীৰ আৰ্তনাদৰ বিভীষিকাৰ
বেথা ৷ সুখ-দুখ,হাঁহি-কান্দোন,মান-
অভিমানৰ মাজত জীৱনে যেতিয়া
পূৰ্ণতা পায় জীৱনটো ৰঙীন হ'ব ধৰে ৷
ৰঙীন পানীয়ত নোপোৱা সোৱাদ
যেতিয়া মোহনীয় হয়, বুজিব বিজয়
আপোনাৰেই ৷

প্ৰেমত ব্যৰ্থ সকললৈ

যি সকলে প্ৰেমত ব্যাৰ্থ হৈছে সেই
সকলক মই কব বিচাৰিছো যে ....প্ৰেমত
ব্যাৰ্থ মানেই জিৱনতো ধ্বংস নহয়,
কিয়নো....যি সকলে হিদয় হেৰুৱাইছে
তেওঁলোকেই কিবা এতা
পাইছে....তেওঁলোকে একো পোৱা
নাই যি সকল সদায় বিচাৰাতোকে
পাই.... দুখ আছে বাবে জিৱনতো সুখময়,
পৰাজয় আছে বাবেই জিৱনতো
অৰ্থময়....তেওঁল োকে আটাইতকৈ
বিফল মানুহ, যি সকল সদায় সফল. যি
সকল প্ৰেমত পৰা নাই তেওঁলোক
দুৰ্ভগীয়া. তেওঁলোক যি সকল প্ৰেমত
পৰি ব্যাৰ্থ হৱা নাই, যি সকল
যন্ত্ৰনাত উজাগৰে ৰাতি কতোৱা
নাই, যি সকলে জীৱনত এবাৰো
বিশ্বাস হেৰুৱা নাই, যি সকল দুখৰ
বোজা কাৰ্হিয়াই থাকিও হাহি
হাহি কোৱা, হয় মই ভালেই,
তেওলোকলৈ মোৰ ফালৰ পৰা
সমাবেদনা গিয়াপন কৰিছো কাৰন
তেওঁলোক সচাকৈ বৰ দুৰ্ভগীয়া....
প্ৰেমত পৰি ব্যাৰ্থ হোৱাতো জিৱনৰ
কাৰনে এতা ভাল স্মুতিৰ দিন, কাৰন
যি দিনাৰ পৰাই প্ৰেমত ব্যাথো
হোৱা যায় সেই দিনৰ পৰাই এক নতুন
জীৱন আৰম্ভ কৰা যায়.....শেষত মই
এইতো কব বিছাৰিছো
যে....বিফলতাই হৈছে সফলতাৰ মুল
চাবিকাথি......!!!!!!

প্ৰিয়তমা তোমালৈ

প্ৰিয়তমা
তোমাৰ নামেৰেই উন্মাদ
উমাল মোৰ হৃদয়ৰ মৰম ল’বা ৷
তোমাক দেখাৰে পৰা কি যে
হ’ল- এই লঠঙা শীততো মোৰ হৃদয়ত
পাহ মেলিছে কুমলীয়া
কুঁহিপাত ৷ দেহমন পিৰপিৰাই,
ৰাইজাই কৰি অহৰহ মোক চুই
গৈছে এজাক ফিৰফিৰীয়া
বতাহ ৷ ফিৰফিৰীয়া
বতাহজাকৰ পৰশত এক বুজাব
নোৱাৰা অজান কাৰণত আজি
মই অস্থিৰ-অশান্ত ৷ তোমাৰ
ভাৱনাই মোৰ দুচকুৰ নিদ্ৰা হৰণ
কৰি বহলাইছে মোৰ কল্পনা আৰু
সপোনৰ পৰিসৰ ৷ আহত গছ
শিপোৱা দি মোৰ হৃদয়ত
শিপাইছে প্ৰেমৰ এক অনাবিল
অনুভৱ ৷ প্ৰতিপল, প্ৰতিক্ষণ আজি
শিহৰিত মোৰ যৌৱন ৷ কবিয়ে
লিখাৰ দৰে, গায়কে গোৱাৰ
দৰে আকাশে বতাহে কেৱল
তোমাকেই দেখিছো ৷ যৌৱন-
যমুনাৰ পাৰৰ শুভ্ৰ কঁহুৱাবোৰেও
যেন আজি হালি-জালি
গাইছে তোমাৰ-মোৰ
নামেৰেই ব’হাগী বিহু গীত ৷
তোমাৰ নামেৰেই তলপাৰ মোৰ
হৃদয়ৰ দুয়োটি পাৰ ৷ তোমাতেই
যেন বিচাৰি পাম মোৰ জীৱনৰ
মৌ-জোলোঙা ৷
আজি মোৰ হৃদয় হাহাকাৰ
বিচাৰি তোমাৰ হৃদয়ৰ উমাল
উষ্মতা ৷ মোৰ হৃদয়ৰ এই প্ৰেমৰ
বলীয়া বানেৰে যেন বুৰাই
দিম তোমাক ৷ তোমাতেই
হেৰাই যাব খুজিছোঁ,
তোমাতেই নি:শেষ হ’ব
খুজিছো যদিহে দিয়া সুযোগকণ
৷ তোমাৰ নামেৰেই ভৰুণ মোৰ
হৃদয় ৷ তোমাৰ প্ৰেমহীনতাত
মোৰ হৃদয়ত বাজিব জীৱন বীণাৰ
কৰুণ সুৰ ৷

প্ৰিয়তমালৈ

মৰমৰ
প্ৰিয়তমা
আজি অলপ সোনকালে শুইছিলো।চিলি
মিলিকৈ টোপনি আহিছিল।এনেতে
কেতেকী চৰাই এজনিৰ কৰুণ আর্তনাদত
সাৰ পাই উঠিলো।চকুলৈ আৰু টোপনি
নাহিল।বিছনাৰ পৰা উঠি
আহিলো,তোমালৈকে দুএষাৰ
লিখো বুলি। তোমালৈ লিখা
অভ্যাসটো
মোৰ গধুৰ মন পাতল কৰাৰ অভিনৱ ঔষধ।মনৰ
পুঞ্জীভূত অনুভূতি বোৰ প্রকাশ কৰি
পাতল পাতল লাগে।সেয়েহে
তোমালৈ দু-এষাৰ
লিখিবলৈ বহিছো। প্ৰিয়তমা এই
গভীৰ নিশা অনেক স্মৃতি মনলৈ
আহিছে।বাহিৰত ছাগৈ শেতা
জোনটোক হিমচেঁচা কুঁৱলীয়ে ঢাকি
ধৰিছে।মোৰ চকুৰ পতাত এতিয়াও
টোপনিৰ পৰশ নাই।মাথোন মনলৈ
আহিছে প্রথম যৌৱনৰ সোণসনা স্মৃতি।
তেতিয়া মোৰ জীৱনত প্রথম বসন্তৰ
শিহৰণ লাগিছিল।অন্তৰত আশাই সাৰ
পাই উঠিছিল।ভাষাই
কুৰুলিয়াইছিল,মৰমবোৰ উতলি উঠিছিল।
পৃথিবীখনএকেবাৰে নতুন দেখিছিলো।
বহল পৃথিবীখন নিমজ,বাটবোৰ
পোন,জীৱনৰ গতি সহজ যেন লাগিছিল।
ল'ৰালি কালৰ কোমল অন্তৰখন উদং উদং
লাগিছিল।তাৰ পিছত উতলা হিয়াৰ
উপচি পৰামৰম বোৰ বাকি দিবলৈ
মনটো চঞ্চল হৈ উঠিছিল।এষাৰ মাত
এটা হাঁহি,এটা চাৱনি,এবুকু মৰম
বিচাৰি মনটোৱে উচপিচাইছিল।
মাজনিশা সাৰ পাই শুনা কেতেকীৰ
মাতত মই বিচাৰি পাইছিলো
হিয়াৰআহ্বান-প্রানৰ সহাৰি।মোৰ
বাবে মৰণ আছিল অলিক কল্পনা,বেদনা
আছিল সহজ কবিতা।কিন্তু সময়ৰ সোঁত বৈ
গ'ল।আজি মোৰ কোমল মনটোৱে হেজাৰ
ধুমুহা সহিব পৰা হৈ পৰিছে। বহুত কথাই
লিখিছো।আচল কথাটো এতিয়াও
কবপৰা নাই।তোমাৰ পৰা কিবা সহাৰি
পাম বুলি বাট চাই আছিলো।কিন্ত
ক'তা আজিও নাপালো ।মোৰ ভুলো হব
পাৰে।ৰহস্যঘন প্রণয়ৰ পাশত পৰা মানুহে
সকলো কথাকে নিজলৈ পোনাই
বিচাৰ কৰে;মোৰ ভূল হোৱা নাইতো?
তোমাৰ চাৱনি,ফুটোঁ ফুটোঁ কৰা ওঠৰ
পাহিৰ অব্যক্ত ভাষাই মোক মাথোন
এইটোকে বিশ্বাস কৰিবলৈ
শিকাইছিল যে তোমাৰ এখন অন্তৰ
আছে,এমুঠি আশা আছে,এবুকু ভাষা
আছে।তুমিও এখন অন্তৰ বিচাৰিছা।
কিন্তুআজিও সহাৰি নাপালো। মৰম
লবা।
আকৌ তোমালৈ বাট চাই ৰ'লো।
তোমাৰ মৰমৰ
ইলিয়াছ হাছান