নীলা খামৰ চিঠি

মৰমৰ,

বাহিৰৰ বতাহজাকে চাকিটো নুমুওৱাব এতিয়া৷ৰ’বা শলিতাডাল বঢ়াই লওঁ৷ আজি বহুত দিনৰ পিছত এয়া কলম তুলি লৈছো তোমালৈ বুলি……….।

আজি মোৰ মন ভৰ দুপৰীয়া৷ ইমান দিনে আবেগ বিহ্বল মনটো কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিলো নিঃসংগতাৰ মাজেৰে, নিঃসংগতাৰ মাজত মোৰ অন্তৰ নিজৰ দুখতে নিজেই মগন….এই নিঃসংগতা মোৰ যেন যৌৱনৰ উপহাৰ৷

যৌৱনৰ পুৱতি বেলা মোৰ জীৱনলৈ প্ৰেম আহিছিল(?) প্ৰেমিকাৰ(তোমাৰ)প্ৰেমভৰা হিয়া বিচাৰি৷ মোৰ আশা আৰু সপোনৰ মাজত বিচৰণ কৰিছিল….. কিন্তু মই(আশাহত) বুজি পালোঁ “প্ৰেম” মোৰ বাবে এক দূৰৰ সপোন মাথোন, কোনোবাই ভুলতে চুই যোৱা মোৰ বাবে বাটৰ কাষৰ বনৰীয়া ফুলৰ দৰে উপেক্ষিত আৰু অপ্ৰয়োজনীয়!

হয়তো, মোৰ বাবে ভালপোৱা এক বিষাদৰ সম্পদ। ই অজানিতে আহি সুখ সপোনৰ লহৰেৰে ভৰাই তোলে জীৱন। সপোনৰ ৰাণী আঁতৰি গ’লে ভালপোৱাই এৰি থৈ যায় ৰিক্ত নিঃস্ব হৃদয়৷ প্ৰেম কি যে এক অদ্ভূত অনুভূতি!

এতিয়া মই কেনেদৰে আছো জানা? কলিজাৰ একোণত একুৰা চিতাৰ জুই জ্বলাই তাকে নিতৌ অকলে ফুৱাইছো৷ক’ব পাৰা এয়া মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম আৰু শেষ বিফলতাৰ প্ৰেম বুলি।  কিন্তু মই ভাবো এইয়াই যেন মোৰ বাবে বিধাতাৰ শ্ৰেষ্ঠতম দান! কাৰণ, মই অনুভৱ কৰিছো মানৱীয় অনুভূতিসমূহৰ ভিতৰত সবাতোকৈ শ্ৰেষ্ঠতম অনুভূতিটো৷এতিয়া,বিষাদ আৰু শূণ্যতাৰ মাজত মৰুভূমিৰ দৰে হাঁহাকাৰে ভৰা নিঃসংগ বুকুলৈ থকা মই স্বপ্নাতুৰ পথিক।

তুমিতো জানা, আত্মগোপনৰ ভাৱ সকলো আলসুৱা অন্তৰতে থাকে৷ঠিক মোৰ আলসুৱা মনেও বেদনা সহিব নোৱাৰাৰ বাবে এক বিস্মৃতিৰ সন্ধান বিচাৰিছো। মধুময় সপোনৰ দৰে পাৰ হৈ যোৱা যৌৱনৰ এচমকা মিঠা সময় এতিয়া বিষৰ  দৰে জ্বালাময়। সেয়েহে, দিঠকত যদিও মোৰ  প্ৰিয়তমা(তোমাৰ) লগত মিলন নহ’ল, তথাপিও প্ৰেম মোৰ সম্পদৰূপে হিয়াতে ৰৈ গ’ল………….।

আৰু কি লিখিম? বিশেষ একো নাই। মোৰে শপত, তুমি আহিলে মোক আগতীয়াকৈ জনাবা৷ মৰম ল’বা৷

ইতি…………… তোমাৰ অপাত্ৰক অভিমানী প্ৰেমিক ইলিয়াছ হাচান

প্ৰিয়তমালৈ এখনি প্ৰেমৰ চিঠি

     

                          

প্ৰতি,

     প্ৰিয়তমা, আকৌ এবাৰ হৃদয়ত বৰফ হৈ গোট মাৰি থকা দুখবোৰ কব বিচাৰিছো।
মৰমৰ কিয়ো জানো তোমালৈ আকৌ মনত পৰিছে । আজি নকও দিয়া মৰম ল'বা। তাৰ পৰিবৰ্তে মোৰ কথাবোৰ শুণিবা। কি জানা,
প্ৰাপ্তি অপ্ৰাপ্তিৰ মাজতেই ৰৈ গ'ল জীৱন।সকলো থাকিও কিয় অকলশৰীয়া তোমাৰ অবিহনে??

তোমাৰ বাবেতো মই এজন অপাত্ৰক,এজন ভালপাব নজনা ডেকা।।হয়তো তুমি বিচৰা সকলো গুণৰ মোৰ তাত অভাৱ।।গালি পাৰিবও নোৱাৰো তোমাক,বৰ জটিল সমস্যাত আছো, মাত্ৰ তোমাৰ বাবে।।সেই সমস্যাটোৰ বাবে 'পাহৰি থাকিব যে নোৱাৰো তোমাক'।।
প্ৰতি পল ককবকাই আছো,,মাছে পানী নাপাই চটফটোৱাৰ দৰে।।কেতিয়াবা বুকুত কাণখন থৈ শুনিবাচোন,,মোৰ হৃদয়ৰ তোমাক নোপোৱাৰ বিষাদ ভৰা কান্দোনৰ কোলাহল।।
আজিকালি মোৰ উশাহ নিশাহবোৰো খুব খৰ হবলৈ ধৰিছে।।হয়তো হৃদয়ৰ যান্ত্ৰনাবোৰ চকুৰে
উলিয়াই দিব নোৱাৰা বাবে।।অভিনয়ত ব্যস্ত মই,,হাহি থকাৰ অভিনয়।।কোনোবাই ঠিকেই কৈছিল,,জীৱনত আটাইতকৈ বেছি দুখ কেতিয়া লাগে জানা,,যেতিয়া তোমাৰ আপোনজনক মনত পেলাই বা হেৰুৱাই কান্দিব লওতেই,,হঠাৎ কোনোবাই আহি তোমাক যেতিয়া সুধিব,,কি হ'ল,কিয় কান্দিছা তুমি আৰু উত্তৰত যেতিয়া এটা কৃত্ৰিম হাহি লৈ তুমি কব লাগিব,,'''নাই একো হোৱা নাই,চকুত পোক এটা সুমাইছিল।। যেতিয়া  কোনোবাই দুখ লুকাই সুখি থকাৰ অভিনয় কৰিব লগা হয় সেইজন মানুহৰ দৰে দুখ কাৰো নাই।তাৰে এজন মইও।।
তুমি নুবুজিবা,,অপ্ৰাপ্তিৰ অবুজ যান্ত্ৰণা তুমি বিচৰা বোৰ সদায় হাততে পোৱা যে।,,,পেটৰ ভোকৰ তাৰণাৰ কথা বিভিন্ন ধৰণৰ ভাত,মাছ,আঞ্জাৰ সোৱাদ লোৱা মানুহৰ পৰা পোৱা নাজাই,,সেই তাৰণাৰ উত্তৰ ফুটপাথত থকা,এসাজ ভাতৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকাবোৰেহে কব পাৰিব।।
তোমাৰ মনত আছেনে,,মোক যে কৈছিলা,,,তোমাৰ দৰে বহুত আছে মোৰ লগত।তুমি নহ'লেও মোৰ হব,,মোক তোমাতকৈয়ো বহুত কেয়াৰ লোৱা ভালপোৱা মানুহ আছে।।
তেতিয়াহ'লে কেনেকৈ বুজিবা তুমি,, সম্পৰ্ক এটা ভাঙোনৰ বেদনা,,,সেইতোৰ যান্ত্ৰণা সেইজনেহে জানিব,,যিয়ে এটা ভালপোৱা সম্পৰ্কৰ বাবে চতফতাই আছে।।
কি ক'ম তোমাক,,

বহুত ক'লে হয়তো তোমাৰ আমনিয়ে লাগে,,আগৰ পৰাই তুমি মোক ব'ৰিং উপাধি দিয়েই থৈছা।।মোৰ কথাবোৰো শুনি অাগৰপৰাই ভাল নোপোৱা।,,,তথাপি তোমাৰ অাৰু মোৰ মাজৰ পাৰ্থক্য ক'ত জানা,,তুমি মোক ভাল নোপোৱা,,কিন্তু মই তোমাক সকলোতকৈ বেছি ভাল পাও।।তোমাৰ বাবে মই এজন অপাত্ৰক,,কিন্তু এই অপাত্ৰক ডেকা ল'ৰাজনেই """"পাহৰি যে থাকিব নোৱাৰে তোমাক"""।ধন্যবাদেৰে
তোমাক ভালপাব নজনা এজন""""অপাত্ৰক""""
                  ✍️✍️✍️ইলিয়াছ হাচান✍️✍️✍️

বিষাদৰ মাজতে জীৱন

"বিষাদৰ মাজতে জীৱন"
জীৱন শব্দটো সঁচায়ে ভাল লগা অনুভৱ।এই জীৱনক লৈ যে আমাৰ
ক’ত কিমান আয়োজন। জীৱনৰ মধুৰতা ক’ত লুকাই থাকে সেইয়া মাত্ৰ
অনুভৱ কৰিবহে পাৰি। জীৱনৰ মাদকতা বিষাদৰ মাজতে লুকাই আছে ।এইয়া ফাগুনৰ বতৰ!!বতাহত অনুভৱ
কৰোঁ সেই উৰুঙা সুৱাস পুনৰবাৰ ।
চোতালত উৰিছে কমোৱা তুলা
বাৰিত ফুলিলে পলাশ
মদাৰৰ সুগন্ধি মন জীপাল হোৱাৰ সময়
কিন্তু এই সুগন্ধিত মন ভাৰাক্ৰান্ত সেই চিনাকি বিষাদৰ সুুৱৰণিত।
এই ফাগুনৰ বতাহত মনৰ খৰাঙত জীপাল হব মন তোমাৰ ভালপোৱাৰ বৰষুণ জাকত। পলাশৰ ৰঙেৰে মোৰো মন যায় ৰঙা হৈ জ্বলিবলৈ। ৰঙা পলাশৰ ৰঙত থাকিব একুৰা জুই দপদপ কে জ্বলি !!
মনৰ সপোনবোৰক ফুলিব দিব মন যায় কিন্তু নুফুলতেই সপোনৰ কলি মৰহি গল ফাগুনৰ পচোৱা বতাহৰ কোবত । শুনিবলৈ পাইছা নে মোৰ সপোনবোৰৰ সেই যন্ত্ৰণা ময় চিঞৰ ?
মন মোৰ ৰুদ্ধ !
ভাষাৰ মৃত্যুত হতবাক মই
লিখিব পৰা নাই বাস্তৱিকতাৰ কবিতা । আকিব পৰা নাই প্ৰেমৰ ছবি তোমাৰ নামৰ !!
প্ৰেম হৈ পৰিল নৰক যন্ত্ৰণা সদৃশ । বিচাৰি ফুৰিছো নিজৰ অস্তিত্ব ফাগুনৰ বিষাদৰ মাজত! তোমাৰ স্মৃতিৰ চিতাক মোৰ বুকুৰ ভিতৰত সজীৱ কৰি ৰাখিছো তাক জ্বলিব দিয়া নাই ।তোমাক লৈয়ে মোৰ জীৱনৰ এইয়া শেষ অকবিতা।
এতিয়া আৰম্ভণি দীঘল কাল ৰাত্রিৰ
হুমূনিয়াহ ,মই আৰু বিষাদ !!!!

নৱবৰ্ষ উপলক্ষে প্ৰিয়তমালৈ এখনি চিঠি

মৰমৰ প্ৰিয়তমা,
মৰম ল’বা | আশা কৰো তুমি কুশলে আছা । মোৰ চিঠি লিখাৰ অভ্যাস
নাই , তোমালৈতো ফোন, এছ এম এছ
কৰা নহয়  | সেয়েহে মনতে
ভাবিলো এইবাৰ নতুন বছৰৰ প্ৰাক্ক্ষণত
তোমালৈ বুলি এখন চিঠিকে লিখো |
চিঠিতনো কি লিখিম ? লিখিম
বুলিতো বহুত কিবা কিবি
ভাবিছিলো | কিন্তু হাতত যেতিয়া
কলম তুলি ল’লো শব্দবোৰ ভাষাহীন হৈ
ক’ৰবাত গৈ লুকাই থাকিল | তুমি বাৰু
এতিয়া কি কৰিছা ? সাৰে আছানে ?
নে নিৰ্জন ৰাতি শেতেলীত পৰি
সপোন ৰাজ্যত বিচৰণ কৰিছা ?
এনেও বৰ্তমান শীতৰ দিন,
তোমাৰ বাৰু শীতৰ দিনৰ অনুভৱ কেনে ধৰণৰ ।
মোৰ ভাল লাগে শীতৰ দিন,
নৱেম্বৰ,ডিচেম্বৰ
আৰু জানুৱাৰী৷
এই মাহকেইটা
আহি পালেই শীতৰ অনুভৱে মনবোৰ
পুলকিত কৰে৷ দোকানবোৰত গৰম
কাপোৰৰ পয়োভৰ৷ ৰাতিপুৱাবোৰ
সোমাই থাকে কুঁৱলীৰ চাদৰৰ তলত৷
ওলাও নোলাওকৈ লাজৰ ওৰণি টানি
পূৱ আকাশত দেখা দিয়ে সূৰ্যকান্তিৰ
কোমল ৰ’দালীয়ে৷ গৰম কাপোৰৰ উম
এৰি বিচনা এৰি আহিবলৈ এলাহে
আগুৰি ধৰে৷ শীতৰ অনুভৱ বুলিলে আৰু
কিছু নষ্টালজিক সময়ৰ স্মৃতিয়ে হৃদয়
বলুকাত উখল-মাখল লগাই পাৰ হৈ যায়৷
তাৰ ভিতৰত ৰাস উত্সৱ,বৰদিন,মকৰ
সংক্ৰান্তি আৰু আমাৰ বুকুৰ আপোন
ভোগালীকে ধৰি কেবাটাও উত্সৱৰ
মিঠা অনুভৱ৷ ইংৰাজী নতুন বৰ্ষৰ আগমনৰ
বতৰা শীতে আনে আৰু দিয়ে মাদকতা
ভৰা আদৰণি উত্সৱ৷ একুৰা জুই আৰু এজুম
মানুহৰ ৰসাল আড্ডাৰ লগত গৰম চাহ
পকৰা আদি শীত আতৰোৱাৰ চেষ্টাৰ
লগতে মানুহৰ যান্ত্ৰিকতাহীন জীৱনৰ
অলপ সোৱাদ লোৱাৰ সুযোগ৷ বনভোজৰ
হাঁহি ফুৰ্টি , নাচ-গানেৰে শীতৰ
উদযাপন সঁচাকৈয়ে মনোৰম৷ গৰম
নোমাল কাপোৰৰ তলত হাত-ভৰি
লুকাই অথচ অন্তৰৰ দুৱাৰ মেলি থয়
শীতে৷
বাৰু যিয়েই ন’হওক মাজত মাত্ৰ এটা দিন |
তাৰ পিছত আমি আকোৱালী ল’ম এটি
নতুন বছৰ | হেৰাই যাব আমাৰ মাজৰ পৰা
সুখ-দুখ , হাঁহি-কান্দোনেৰে ভৰপূৰ আন
এটা বছৰ | হয়তো হেৰাই যাব পাৰো ম ই,
তুমি আৰু আমাৰ বহুতো বন্ধু-বান্ধবী |
  ছেঃ
লিখোতে লিখোতে ঢেৰ কিবা
কিবিখন লিখিলো | তুমি ছাগে পঢ়ি
আমনিহে পাবা | আৰুনো কি লিখিম...
যাব লগিয়া সময় বোৰতো আমাৰ মাজৰ
পৰা আতৰিয়ে গ’ল | ধৰি ৰাখিবতো
নোৱাৰি | মাথো জিপাল হৈ
থাকিব এমুঠি স্মৃতি | যি স্মৃতি অনাগত
ভবিষ্যতত প্ৰেৰণা হৈ থিয় দিব আমাৰ
সন্মুখত | আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই আহিব লগা
সময় বোৰক আমি নতুনকৈ তথা সুন্দৰকৈ
সজাব পাৰিম | আজিলৈ আৰু
নিলিখো... শেষত নতুন বছৰৰ হিয়া ভৰা
উলগ যাচিলো | নতুন বছৰটিয়ে
তোমালৈ লৈ আনক সুখ-শান্তিৰে সমৃদ্ধ
অনাবিল আনন্দ | তোমাৰ জীৱন সুখৰ হওঁক
এয়াই মোৰ ভগৱানৰ ওচৰত একান্ত
প্ৰাৰ্থনা | লগতে তোমাৰ পৰিয়ালৰ
সকলোলৈ মোৰ হিয়া ভৰা মৰম, শ্ৰদ্ধা
আৰু নৱবৰ্ষৰ শুভেচ্ছা থাকিল |
                                        ইতি,
                             তোমাৰ নষ্ট প্ৰেমিক
                                 ইলিয়াছ হাছান

নষ্ট প্ৰেমিকৰ নীলা খামৰ চিঠি

মৰমৰ প্ৰিয়তমা,

                এই শব্দহীন মায়ালগা নিশাটিত
তোমালৈ মনত পৰিছে। দুচকুৰ
প্ৰতিটোপাল চকুলোত তুমি জিলিকি
উঠিছা। বুটলিব খুজিছো চকুলোত তুমি
তুমি লগা অনুভৱ বোৰ।তোমাৰ বাবেই
সজাইছিলো অনুভৱৰ বুকত সকলো
সেউজীয়া। কিছু মৰম কিছু ভালপোৱা
আৰু কিছু অবিস্বাসৰ সুৰ- সকলোবোৰ
নেওচি তুমি গুছি গলা দুচকুত চকুলোৰ ঘৰ
সাজি। কপালত সেয়া ফোঁট নে তেজৰ
টোপাল, মোৰ ছোন চকুপানীৰেই জীৱন
জীপাল....
তুমি জানানে প্ৰিয়তমা??
মই নোৱাৰিলো তোমাৰ বুকুৰ
উত্তাল কামনা খিনি বুটলিব...আৰু
নোৱাৰিলো তোমাৰ হৃদয়ত প্ৰেমৰ
এগচি চাকি জ্বলাবলৈ...। কিজানিবা
সাজিব নোৱাৰিলো আঙুলিৰ সঁহাৰিত
সমুদ্ৰ গভীৰ বৰ্ণমালা...।তুমিছোন
জানাই প্ৰিয়তমা, এয়া উদ্মাদ প্ৰেমিকৰ নষ্ট
প্ৰেম...। এয়া চোৱা দুচকু ৰঙা হৈ
পৰিছে, চকুলো নিগৰি আহিছে, শব্দৰ অভাৱত মৌন হৈ পৰিছে মোৰ তেজৰ প্ৰতিটো কণিকাত মিহলি হৈ থকা মৰম-ভালপোৱাবোৰ ।
               তোমাৰ নষ্ট প্ৰেমিক
                ইলিয়াছ হাছান

প্ৰিয়তমালৈ এখনি প্ৰেমৰ চিঠি

মৰমৰ প্ৰিয়তমা,
মৰম লবা । আশা কৰো তুমি কুশলে আছা ।
প্ৰিয়তমা তোমাক দিনে দিনে দেখি দেখি
মোৰ বুকুৰ হিয়া ভৰি থকা মৰমবোৰ, মোৰ মনৰফুলনিত এপাহ গোলাপ হৈ ফুলি
উঠিছে। আচলতে ফুলি উঠা এই গোলাপ
পাহ, মোৰ মনত দুলি থকা তোমাৰ
প্ৰতিচ্ছৱি। ৰাতি ৰাতিজোনাকীবোৰে মোক তোমাৰে কথাকয়। জোনাকীবোৰেও বুজে যে মইতোমাক কিমান ভালপাওঁ। বৰষুণেওআনে মোৰ বুকুৰ মাজলৈ তোমাৰ এটিগানৰ কবিতা। আৰু উজাগৰী ৰাতি তোমাৰ কথা ভাবি ঝিলিৰ মাতত
তোমাৰ উশাহ-নিশাহৰ শব্দ পাওঁ। ক্ৰমশঃ
পূবৰ বেলিৰ ৰাঙলী প্ৰভাতত আগলি
বাঁহৰ দৰে তুমিও নাচি উঠা মোৰ মনৰ
ভাৱনাত । আচলতে প্ৰিয়তমা,  মই তোমাৰ দুচকুৰ অগনিত জ্বলি-পুৰি মৰিব ধৰিছো। মম এডালৰ দৰে তোমাৰ ভাৱনাত গলি
গলি মই নিঃশেষ হব ধৰিছো। এই
অৱস্থাত মই কি কৰো তুমিয়েই কোৱা।

              তোমাৰ সোঁ গালৰ তুলসীপাত, যি মোৰ প্ৰতিদিনৰ প্ৰতিপলৰ মনৰ ভাৱনা আৰু অলপ মৰম জাগে তোমালৈ মোৰ তাকে ভাবি। এই যে মোৰ সোঁৱে-বাওঁৱে শূণ্য, মাথো শূণ্য! অথচ এই শূণ্যকে লৈ জীয়াই আছো আমি সকলো আৰু আছা তুমিও।

              শীত নামিছে, কুঁৱলী পৰিছে। চৌদিশনিশব্দ শীতত। এতিয়াও মই উদং গাৰেকবিতা লিখি আছো তোমাৰ বাবে। নাই, কঁপি উঠা নাই মোৰ দুহাত। তোমাক ভালপাওঁ বাবেই কিজানি মোৰ প্ৰিয়
ৰঙ সেউজীয়া বুলি শিকিলো আৰু
পালো জীয়াই থকাৰ সাহসকণ। চাব
নোখোজো তোমাৰ হৃদয়ৰ ৰঙ …পকা
আবেলিটোৰ দৰে ৰঙা নে গছ-বন-লতাৰ
দৰে সেউজীয়া। সি যি কি নহওঁক
যৌৱনৰ দুৱাৰদলিত তোমাক পালো;
বকোচাত নহয় হৃদয়ত, একেবাৰে হৃদয়তে
বুটলি ললো। মোৰ অনুভৱেৰে মোৰ হৃদয়ৰসেউজীয়াত তুমিও সেউজীয়া হলা,
তাৰপিছত লাহে লাহে বতাহ হলা আৰু
এতিয়া উশাহ। তুমি উশাহ
নোহোৱাহলে মোৰ কি হলহেতেন
তুমিয়েই কোৱা(?)।হয়তো এইবাবেই
লাহে লাহে মই তোমাক ভালপাব
ধৰিলো।

              তোমাৰ প্ৰেমত পৰিয়েই হবলা মই
বিচাৰি পালো জীৱন আৰু বিষাদ আৰু
বিষাদত নিদ্ৰাহীন ৰাতিবোৰ। আৰু
মোৰ বোধেৰে এই ধৰাত ময়েই একমাত্ৰ
সেইজন; যিজনে নিজৰ ছাঁৰ উচুপনি
নিজে শুনা পালে, জোনৰ কলিজাত
কলিজা থৈ পকাব নোৱাৰিলে
আঘোনৰ সেন্দুৰীয়া আবেলি এটা আৰু
দিব নোৱাৰিলে খোজ হালধীয়াৰ
সীমা অতিক্ৰমি সেউজীয়া দেশলৈ
বুলি। আজিলৈ ইমানতেই সামৰিছো । । ।

                                 ইতিত
                    তোমাৰ অভিমানী প্ৰেমিক
                            ইলিয়াছ হাছান