নীলা খামৰ চিঠি

মৰমৰ,

বাহিৰৰ বতাহজাকে চাকিটো নুমুওৱাব এতিয়া৷ৰ’বা শলিতাডাল বঢ়াই লওঁ৷ আজি বহুত দিনৰ পিছত এয়া কলম তুলি লৈছো তোমালৈ বুলি……….।

আজি মোৰ মন ভৰ দুপৰীয়া৷ ইমান দিনে আবেগ বিহ্বল মনটো কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিলো নিঃসংগতাৰ মাজেৰে, নিঃসংগতাৰ মাজত মোৰ অন্তৰ নিজৰ দুখতে নিজেই মগন….এই নিঃসংগতা মোৰ যেন যৌৱনৰ উপহাৰ৷

যৌৱনৰ পুৱতি বেলা মোৰ জীৱনলৈ প্ৰেম আহিছিল(?) প্ৰেমিকাৰ(তোমাৰ)প্ৰেমভৰা হিয়া বিচাৰি৷ মোৰ আশা আৰু সপোনৰ মাজত বিচৰণ কৰিছিল….. কিন্তু মই(আশাহত) বুজি পালোঁ “প্ৰেম” মোৰ বাবে এক দূৰৰ সপোন মাথোন, কোনোবাই ভুলতে চুই যোৱা মোৰ বাবে বাটৰ কাষৰ বনৰীয়া ফুলৰ দৰে উপেক্ষিত আৰু অপ্ৰয়োজনীয়!

হয়তো, মোৰ বাবে ভালপোৱা এক বিষাদৰ সম্পদ। ই অজানিতে আহি সুখ সপোনৰ লহৰেৰে ভৰাই তোলে জীৱন। সপোনৰ ৰাণী আঁতৰি গ’লে ভালপোৱাই এৰি থৈ যায় ৰিক্ত নিঃস্ব হৃদয়৷ প্ৰেম কি যে এক অদ্ভূত অনুভূতি!

এতিয়া মই কেনেদৰে আছো জানা? কলিজাৰ একোণত একুৰা চিতাৰ জুই জ্বলাই তাকে নিতৌ অকলে ফুৱাইছো৷ক’ব পাৰা এয়া মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম আৰু শেষ বিফলতাৰ প্ৰেম বুলি।  কিন্তু মই ভাবো এইয়াই যেন মোৰ বাবে বিধাতাৰ শ্ৰেষ্ঠতম দান! কাৰণ, মই অনুভৱ কৰিছো মানৱীয় অনুভূতিসমূহৰ ভিতৰত সবাতোকৈ শ্ৰেষ্ঠতম অনুভূতিটো৷এতিয়া,বিষাদ আৰু শূণ্যতাৰ মাজত মৰুভূমিৰ দৰে হাঁহাকাৰে ভৰা নিঃসংগ বুকুলৈ থকা মই স্বপ্নাতুৰ পথিক।

তুমিতো জানা, আত্মগোপনৰ ভাৱ সকলো আলসুৱা অন্তৰতে থাকে৷ঠিক মোৰ আলসুৱা মনেও বেদনা সহিব নোৱাৰাৰ বাবে এক বিস্মৃতিৰ সন্ধান বিচাৰিছো। মধুময় সপোনৰ দৰে পাৰ হৈ যোৱা যৌৱনৰ এচমকা মিঠা সময় এতিয়া বিষৰ  দৰে জ্বালাময়। সেয়েহে, দিঠকত যদিও মোৰ  প্ৰিয়তমা(তোমাৰ) লগত মিলন নহ’ল, তথাপিও প্ৰেম মোৰ সম্পদৰূপে হিয়াতে ৰৈ গ’ল………….।

আৰু কি লিখিম? বিশেষ একো নাই। মোৰে শপত, তুমি আহিলে মোক আগতীয়াকৈ জনাবা৷ মৰম ল’বা৷

ইতি…………… তোমাৰ অপাত্ৰক অভিমানী প্ৰেমিক ইলিয়াছ হাচান

প্ৰিয়তমালৈ এখনি প্ৰেমৰ চিঠি

     

                          

প্ৰতি,

     প্ৰিয়তমা, আকৌ এবাৰ হৃদয়ত বৰফ হৈ গোট মাৰি থকা দুখবোৰ কব বিচাৰিছো।
মৰমৰ কিয়ো জানো তোমালৈ আকৌ মনত পৰিছে । আজি নকও দিয়া মৰম ল'বা। তাৰ পৰিবৰ্তে মোৰ কথাবোৰ শুণিবা। কি জানা,
প্ৰাপ্তি অপ্ৰাপ্তিৰ মাজতেই ৰৈ গ'ল জীৱন।সকলো থাকিও কিয় অকলশৰীয়া তোমাৰ অবিহনে??

তোমাৰ বাবেতো মই এজন অপাত্ৰক,এজন ভালপাব নজনা ডেকা।।হয়তো তুমি বিচৰা সকলো গুণৰ মোৰ তাত অভাৱ।।গালি পাৰিবও নোৱাৰো তোমাক,বৰ জটিল সমস্যাত আছো, মাত্ৰ তোমাৰ বাবে।।সেই সমস্যাটোৰ বাবে 'পাহৰি থাকিব যে নোৱাৰো তোমাক'।।
প্ৰতি পল ককবকাই আছো,,মাছে পানী নাপাই চটফটোৱাৰ দৰে।।কেতিয়াবা বুকুত কাণখন থৈ শুনিবাচোন,,মোৰ হৃদয়ৰ তোমাক নোপোৱাৰ বিষাদ ভৰা কান্দোনৰ কোলাহল।।
আজিকালি মোৰ উশাহ নিশাহবোৰো খুব খৰ হবলৈ ধৰিছে।।হয়তো হৃদয়ৰ যান্ত্ৰনাবোৰ চকুৰে
উলিয়াই দিব নোৱাৰা বাবে।।অভিনয়ত ব্যস্ত মই,,হাহি থকাৰ অভিনয়।।কোনোবাই ঠিকেই কৈছিল,,জীৱনত আটাইতকৈ বেছি দুখ কেতিয়া লাগে জানা,,যেতিয়া তোমাৰ আপোনজনক মনত পেলাই বা হেৰুৱাই কান্দিব লওতেই,,হঠাৎ কোনোবাই আহি তোমাক যেতিয়া সুধিব,,কি হ'ল,কিয় কান্দিছা তুমি আৰু উত্তৰত যেতিয়া এটা কৃত্ৰিম হাহি লৈ তুমি কব লাগিব,,'''নাই একো হোৱা নাই,চকুত পোক এটা সুমাইছিল।। যেতিয়া  কোনোবাই দুখ লুকাই সুখি থকাৰ অভিনয় কৰিব লগা হয় সেইজন মানুহৰ দৰে দুখ কাৰো নাই।তাৰে এজন মইও।।
তুমি নুবুজিবা,,অপ্ৰাপ্তিৰ অবুজ যান্ত্ৰণা তুমি বিচৰা বোৰ সদায় হাততে পোৱা যে।,,,পেটৰ ভোকৰ তাৰণাৰ কথা বিভিন্ন ধৰণৰ ভাত,মাছ,আঞ্জাৰ সোৱাদ লোৱা মানুহৰ পৰা পোৱা নাজাই,,সেই তাৰণাৰ উত্তৰ ফুটপাথত থকা,এসাজ ভাতৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকাবোৰেহে কব পাৰিব।।
তোমাৰ মনত আছেনে,,মোক যে কৈছিলা,,,তোমাৰ দৰে বহুত আছে মোৰ লগত।তুমি নহ'লেও মোৰ হব,,মোক তোমাতকৈয়ো বহুত কেয়াৰ লোৱা ভালপোৱা মানুহ আছে।।
তেতিয়াহ'লে কেনেকৈ বুজিবা তুমি,, সম্পৰ্ক এটা ভাঙোনৰ বেদনা,,,সেইতোৰ যান্ত্ৰণা সেইজনেহে জানিব,,যিয়ে এটা ভালপোৱা সম্পৰ্কৰ বাবে চতফতাই আছে।।
কি ক'ম তোমাক,,

বহুত ক'লে হয়তো তোমাৰ আমনিয়ে লাগে,,আগৰ পৰাই তুমি মোক ব'ৰিং উপাধি দিয়েই থৈছা।।মোৰ কথাবোৰো শুনি অাগৰপৰাই ভাল নোপোৱা।,,,তথাপি তোমাৰ অাৰু মোৰ মাজৰ পাৰ্থক্য ক'ত জানা,,তুমি মোক ভাল নোপোৱা,,কিন্তু মই তোমাক সকলোতকৈ বেছি ভাল পাও।।তোমাৰ বাবে মই এজন অপাত্ৰক,,কিন্তু এই অপাত্ৰক ডেকা ল'ৰাজনেই """"পাহৰি যে থাকিব নোৱাৰে তোমাক"""।ধন্যবাদেৰে
তোমাক ভালপাব নজনা এজন""""অপাত্ৰক""""
                  ✍️✍️✍️ইলিয়াছ হাচান✍️✍️✍️

নষ্ট প্ৰেমিকৰ নীলা খামৰ চিঠি

মৰমৰ প্ৰিয়তমা,

                এই শব্দহীন মায়ালগা নিশাটিত
তোমালৈ মনত পৰিছে। দুচকুৰ
প্ৰতিটোপাল চকুলোত তুমি জিলিকি
উঠিছা। বুটলিব খুজিছো চকুলোত তুমি
তুমি লগা অনুভৱ বোৰ।তোমাৰ বাবেই
সজাইছিলো অনুভৱৰ বুকত সকলো
সেউজীয়া। কিছু মৰম কিছু ভালপোৱা
আৰু কিছু অবিস্বাসৰ সুৰ- সকলোবোৰ
নেওচি তুমি গুছি গলা দুচকুত চকুলোৰ ঘৰ
সাজি। কপালত সেয়া ফোঁট নে তেজৰ
টোপাল, মোৰ ছোন চকুপানীৰেই জীৱন
জীপাল....
তুমি জানানে প্ৰিয়তমা??
মই নোৱাৰিলো তোমাৰ বুকুৰ
উত্তাল কামনা খিনি বুটলিব...আৰু
নোৱাৰিলো তোমাৰ হৃদয়ত প্ৰেমৰ
এগচি চাকি জ্বলাবলৈ...। কিজানিবা
সাজিব নোৱাৰিলো আঙুলিৰ সঁহাৰিত
সমুদ্ৰ গভীৰ বৰ্ণমালা...।তুমিছোন
জানাই প্ৰিয়তমা, এয়া উদ্মাদ প্ৰেমিকৰ নষ্ট
প্ৰেম...। এয়া চোৱা দুচকু ৰঙা হৈ
পৰিছে, চকুলো নিগৰি আহিছে, শব্দৰ অভাৱত মৌন হৈ পৰিছে মোৰ তেজৰ প্ৰতিটো কণিকাত মিহলি হৈ থকা মৰম-ভালপোৱাবোৰ ।
               তোমাৰ নষ্ট প্ৰেমিক
                ইলিয়াছ হাছান