নীলা খামৰ চিঠি

মৰমৰ,

বাহিৰৰ বতাহজাকে চাকিটো নুমুওৱাব এতিয়া৷ৰ’বা শলিতাডাল বঢ়াই লওঁ৷ আজি বহুত দিনৰ পিছত এয়া কলম তুলি লৈছো তোমালৈ বুলি……….।

আজি মোৰ মন ভৰ দুপৰীয়া৷ ইমান দিনে আবেগ বিহ্বল মনটো কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিলো নিঃসংগতাৰ মাজেৰে, নিঃসংগতাৰ মাজত মোৰ অন্তৰ নিজৰ দুখতে নিজেই মগন….এই নিঃসংগতা মোৰ যেন যৌৱনৰ উপহাৰ৷

যৌৱনৰ পুৱতি বেলা মোৰ জীৱনলৈ প্ৰেম আহিছিল(?) প্ৰেমিকাৰ(তোমাৰ)প্ৰেমভৰা হিয়া বিচাৰি৷ মোৰ আশা আৰু সপোনৰ মাজত বিচৰণ কৰিছিল….. কিন্তু মই(আশাহত) বুজি পালোঁ “প্ৰেম” মোৰ বাবে এক দূৰৰ সপোন মাথোন, কোনোবাই ভুলতে চুই যোৱা মোৰ বাবে বাটৰ কাষৰ বনৰীয়া ফুলৰ দৰে উপেক্ষিত আৰু অপ্ৰয়োজনীয়!

হয়তো, মোৰ বাবে ভালপোৱা এক বিষাদৰ সম্পদ। ই অজানিতে আহি সুখ সপোনৰ লহৰেৰে ভৰাই তোলে জীৱন। সপোনৰ ৰাণী আঁতৰি গ’লে ভালপোৱাই এৰি থৈ যায় ৰিক্ত নিঃস্ব হৃদয়৷ প্ৰেম কি যে এক অদ্ভূত অনুভূতি!

এতিয়া মই কেনেদৰে আছো জানা? কলিজাৰ একোণত একুৰা চিতাৰ জুই জ্বলাই তাকে নিতৌ অকলে ফুৱাইছো৷ক’ব পাৰা এয়া মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম আৰু শেষ বিফলতাৰ প্ৰেম বুলি।  কিন্তু মই ভাবো এইয়াই যেন মোৰ বাবে বিধাতাৰ শ্ৰেষ্ঠতম দান! কাৰণ, মই অনুভৱ কৰিছো মানৱীয় অনুভূতিসমূহৰ ভিতৰত সবাতোকৈ শ্ৰেষ্ঠতম অনুভূতিটো৷এতিয়া,বিষাদ আৰু শূণ্যতাৰ মাজত মৰুভূমিৰ দৰে হাঁহাকাৰে ভৰা নিঃসংগ বুকুলৈ থকা মই স্বপ্নাতুৰ পথিক।

তুমিতো জানা, আত্মগোপনৰ ভাৱ সকলো আলসুৱা অন্তৰতে থাকে৷ঠিক মোৰ আলসুৱা মনেও বেদনা সহিব নোৱাৰাৰ বাবে এক বিস্মৃতিৰ সন্ধান বিচাৰিছো। মধুময় সপোনৰ দৰে পাৰ হৈ যোৱা যৌৱনৰ এচমকা মিঠা সময় এতিয়া বিষৰ  দৰে জ্বালাময়। সেয়েহে, দিঠকত যদিও মোৰ  প্ৰিয়তমা(তোমাৰ) লগত মিলন নহ’ল, তথাপিও প্ৰেম মোৰ সম্পদৰূপে হিয়াতে ৰৈ গ’ল………….।

আৰু কি লিখিম? বিশেষ একো নাই। মোৰে শপত, তুমি আহিলে মোক আগতীয়াকৈ জনাবা৷ মৰম ল’বা৷

ইতি…………… তোমাৰ অপাত্ৰক অভিমানী প্ৰেমিক ইলিয়াছ হাচান

বৰষুণৰ কবিতা

✍️✍️✍️ইলিয়াছ হাচান✍️✍️✍️

প্ৰতি,

     প্ৰিয়তমা, আজি এজাক বৰষুণ অহাৰ কথা
বৰষুণৰ শব্দৰে আজি এটা কবিতা লিখিম
লিখিম শুকান পাতৰ যৌৱন হেৰুৱাৰ বেথা ৷
লিখি যাম ধুমুহাই গছকি যোৱা গছৰ হিয়া ভঙা কান্দোনৰ কথা ৷
সেউজীয়াৰ প্ৰতিক্ষাত
প্ৰতিটো দিন প্ৰতিটো পল কিদৰে পাৰ হয়,
পাৰ হয় প্ৰতিটো ধুলিয়ৰী বিষাদ নিশা ৷
লিখিম আজি
শুকান মাটিৰ আনে নুবুজা বেদনাৰ কথা ৷
আজি মোৰ দুখৰ
কামিজটো খুলি থম ৷

উদং বুকুত বৰষুণৰ স্পৰ্ষৰে বলিয়া হম
আচলতে বলিয়াইহে বেদনা বুজি পাই
বলিয়া নহলে জানো কোনোবাই কাৰোবাক ইমান ভাল পাব পাৰে?
আজি প্ৰতি টোপাল পানী মই চুই চাম
অনুভৱ কৰিম মাটি আৰু পানীৰ মৰম
ঠিক মোৰ আৰু তোমাৰ দৰেই ৷
আচলতে কি জানা ?
তুমি বুলিয়েই মই বৰষুণক চুই চাম
কাৰন তুমি বৰষুণৰ দৰেই ,
যাৰ অপেক্ষাত থাকে শুকান পথাৰ
শুকান গছ
আৰু
মোৰ শুকান উদাসী আতুৰ মন।।।
                               ধন্যবাদ
                           তোমাৰ অভিমানী প্ৰেমিক

প্ৰিয়তমালৈ এখনি প্ৰেমৰ চিঠি

     

                          

প্ৰতি,

     প্ৰিয়তমা, আকৌ এবাৰ হৃদয়ত বৰফ হৈ গোট মাৰি থকা দুখবোৰ কব বিচাৰিছো।
মৰমৰ কিয়ো জানো তোমালৈ আকৌ মনত পৰিছে । আজি নকও দিয়া মৰম ল'বা। তাৰ পৰিবৰ্তে মোৰ কথাবোৰ শুণিবা। কি জানা,
প্ৰাপ্তি অপ্ৰাপ্তিৰ মাজতেই ৰৈ গ'ল জীৱন।সকলো থাকিও কিয় অকলশৰীয়া তোমাৰ অবিহনে??

তোমাৰ বাবেতো মই এজন অপাত্ৰক,এজন ভালপাব নজনা ডেকা।।হয়তো তুমি বিচৰা সকলো গুণৰ মোৰ তাত অভাৱ।।গালি পাৰিবও নোৱাৰো তোমাক,বৰ জটিল সমস্যাত আছো, মাত্ৰ তোমাৰ বাবে।।সেই সমস্যাটোৰ বাবে 'পাহৰি থাকিব যে নোৱাৰো তোমাক'।।
প্ৰতি পল ককবকাই আছো,,মাছে পানী নাপাই চটফটোৱাৰ দৰে।।কেতিয়াবা বুকুত কাণখন থৈ শুনিবাচোন,,মোৰ হৃদয়ৰ তোমাক নোপোৱাৰ বিষাদ ভৰা কান্দোনৰ কোলাহল।।
আজিকালি মোৰ উশাহ নিশাহবোৰো খুব খৰ হবলৈ ধৰিছে।।হয়তো হৃদয়ৰ যান্ত্ৰনাবোৰ চকুৰে
উলিয়াই দিব নোৱাৰা বাবে।।অভিনয়ত ব্যস্ত মই,,হাহি থকাৰ অভিনয়।।কোনোবাই ঠিকেই কৈছিল,,জীৱনত আটাইতকৈ বেছি দুখ কেতিয়া লাগে জানা,,যেতিয়া তোমাৰ আপোনজনক মনত পেলাই বা হেৰুৱাই কান্দিব লওতেই,,হঠাৎ কোনোবাই আহি তোমাক যেতিয়া সুধিব,,কি হ'ল,কিয় কান্দিছা তুমি আৰু উত্তৰত যেতিয়া এটা কৃত্ৰিম হাহি লৈ তুমি কব লাগিব,,'''নাই একো হোৱা নাই,চকুত পোক এটা সুমাইছিল।। যেতিয়া  কোনোবাই দুখ লুকাই সুখি থকাৰ অভিনয় কৰিব লগা হয় সেইজন মানুহৰ দৰে দুখ কাৰো নাই।তাৰে এজন মইও।।
তুমি নুবুজিবা,,অপ্ৰাপ্তিৰ অবুজ যান্ত্ৰণা তুমি বিচৰা বোৰ সদায় হাততে পোৱা যে।,,,পেটৰ ভোকৰ তাৰণাৰ কথা বিভিন্ন ধৰণৰ ভাত,মাছ,আঞ্জাৰ সোৱাদ লোৱা মানুহৰ পৰা পোৱা নাজাই,,সেই তাৰণাৰ উত্তৰ ফুটপাথত থকা,এসাজ ভাতৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকাবোৰেহে কব পাৰিব।।
তোমাৰ মনত আছেনে,,মোক যে কৈছিলা,,,তোমাৰ দৰে বহুত আছে মোৰ লগত।তুমি নহ'লেও মোৰ হব,,মোক তোমাতকৈয়ো বহুত কেয়াৰ লোৱা ভালপোৱা মানুহ আছে।।
তেতিয়াহ'লে কেনেকৈ বুজিবা তুমি,, সম্পৰ্ক এটা ভাঙোনৰ বেদনা,,,সেইতোৰ যান্ত্ৰণা সেইজনেহে জানিব,,যিয়ে এটা ভালপোৱা সম্পৰ্কৰ বাবে চতফতাই আছে।।
কি ক'ম তোমাক,,

বহুত ক'লে হয়তো তোমাৰ আমনিয়ে লাগে,,আগৰ পৰাই তুমি মোক ব'ৰিং উপাধি দিয়েই থৈছা।।মোৰ কথাবোৰো শুনি অাগৰপৰাই ভাল নোপোৱা।,,,তথাপি তোমাৰ অাৰু মোৰ মাজৰ পাৰ্থক্য ক'ত জানা,,তুমি মোক ভাল নোপোৱা,,কিন্তু মই তোমাক সকলোতকৈ বেছি ভাল পাও।।তোমাৰ বাবে মই এজন অপাত্ৰক,,কিন্তু এই অপাত্ৰক ডেকা ল'ৰাজনেই """"পাহৰি যে থাকিব নোৱাৰে তোমাক"""।ধন্যবাদেৰে
তোমাক ভালপাব নজনা এজন""""অপাত্ৰক""""
                  ✍️✍️✍️ইলিয়াছ হাচান✍️✍️✍️

বিষাদৰ মাজতে জীৱন

"বিষাদৰ মাজতে জীৱন"
জীৱন শব্দটো সঁচায়ে ভাল লগা অনুভৱ।এই জীৱনক লৈ যে আমাৰ
ক’ত কিমান আয়োজন। জীৱনৰ মধুৰতা ক’ত লুকাই থাকে সেইয়া মাত্ৰ
অনুভৱ কৰিবহে পাৰি। জীৱনৰ মাদকতা বিষাদৰ মাজতে লুকাই আছে ।এইয়া ফাগুনৰ বতৰ!!বতাহত অনুভৱ
কৰোঁ সেই উৰুঙা সুৱাস পুনৰবাৰ ।
চোতালত উৰিছে কমোৱা তুলা
বাৰিত ফুলিলে পলাশ
মদাৰৰ সুগন্ধি মন জীপাল হোৱাৰ সময়
কিন্তু এই সুগন্ধিত মন ভাৰাক্ৰান্ত সেই চিনাকি বিষাদৰ সুুৱৰণিত।
এই ফাগুনৰ বতাহত মনৰ খৰাঙত জীপাল হব মন তোমাৰ ভালপোৱাৰ বৰষুণ জাকত। পলাশৰ ৰঙেৰে মোৰো মন যায় ৰঙা হৈ জ্বলিবলৈ। ৰঙা পলাশৰ ৰঙত থাকিব একুৰা জুই দপদপ কে জ্বলি !!
মনৰ সপোনবোৰক ফুলিব দিব মন যায় কিন্তু নুফুলতেই সপোনৰ কলি মৰহি গল ফাগুনৰ পচোৱা বতাহৰ কোবত । শুনিবলৈ পাইছা নে মোৰ সপোনবোৰৰ সেই যন্ত্ৰণা ময় চিঞৰ ?
মন মোৰ ৰুদ্ধ !
ভাষাৰ মৃত্যুত হতবাক মই
লিখিব পৰা নাই বাস্তৱিকতাৰ কবিতা । আকিব পৰা নাই প্ৰেমৰ ছবি তোমাৰ নামৰ !!
প্ৰেম হৈ পৰিল নৰক যন্ত্ৰণা সদৃশ । বিচাৰি ফুৰিছো নিজৰ অস্তিত্ব ফাগুনৰ বিষাদৰ মাজত! তোমাৰ স্মৃতিৰ চিতাক মোৰ বুকুৰ ভিতৰত সজীৱ কৰি ৰাখিছো তাক জ্বলিব দিয়া নাই ।তোমাক লৈয়ে মোৰ জীৱনৰ এইয়া শেষ অকবিতা।
এতিয়া আৰম্ভণি দীঘল কাল ৰাত্রিৰ
হুমূনিয়াহ ,মই আৰু বিষাদ !!!!

যিসকলে নিজকে নিসংগ অনুভৱ কৰে তেওঁলোকলৈ দু-এষাৰ

হয়তোবা ভাবিছে এই পৃথীৱিত আপুনিয়ে এজন দুৰ্ভগীয়া
যাক তেনেকৈ ক’বলৈ কোনো নাই।
হয়তোবা আপুনি ভাৱিছে মৰমেৰে এষাৰ কথা পাতিবলৈ
আপোনাৰ কোনো নাই, আপুনি নিসঙ্গ।
বেজাৰ নকৰিব;
মই কওঁ আপুনি ভাগ্যৱান।

আপুনি শান্তিত এঘূমুতি মাৰিব পাৰে
যেতিয়াই মন যায় তেতিয়াই
ভৰ দুপৰীয়া বা দুভাগ ৰাতি নহয়তোবা পুৱতি নিশা
আপোনালৈ কাৰোঁ ফোন নাহে সুধিবলৈ সদায় একেটা প্ৰশ্ন
“তুমি মোক সঁচাকৈ ভাল পোৱানে?”

আপুনি যিকোনো এটা কাম মন দি কৰিব পাৰে
মন গ’লেই খেলিব পাৰে Pubg,  কেৰম, টেবুল টেনিছ
কাৰণ ফোন নাহে আপোনালৈ কাৰো যেতিয়াই তেতিয়াই
আৰু নুসোধে আপোনাক সদায় একেটা প্ৰশ্ন
“তোমাৰ কাৰণে মই ডাঙৰ নে pubg নে কেৰম নে টেবুল টেনিছ?”

বিশ্বাস নকৰিব পাৰে আপুনি
আপোনাৰ হয়তো নখ দৰ্পণত আছিল এদিন
টেণ্ডুলকাৰ বা গাঙ্গুলীৰ চেন্সুৰী বা হাফ চেন্সুৰীৰ সংখ্যা
জাহিৰ বা হৰভজনৰ উইকেটৰ সংখ্যা

কিন্তু এতিয়া আপুনি চিনি নাপাব পাৰে
১০০ খন মেছ খেলা ভাৰতৰ নতুন(?) অলৰাউণ্ডাৰ জনক
কাৰণ আজি যে আপোনাৰ কাষত আছে আপোনাৰ প্ৰেয়সী
আৰু এটা ম’বাইল ফোন, আধুনিক সভ্যতাৰ আটাইতকৈ জঘন্য সৃষ্টি।
এয়া মই নহয় আপুনিয়ে ক’লেহেতেন, যদিহে……

আপুনি হয়তো আগতে দেউতালৈ বা মালৈ ফোন কৰোতে
৫৯ ছেকেণ্ডত ফোনটো কাটি বিজয়োল্লাস কৰিছিল
কাৰণ আপুনি এটকা এটা বচালে।
কিন্তু সেই আপুনি জনেই আজি দিনটোত মাত্ৰ আঠ ঘণ্টা কথা পাতে
দাইটিং কৰে টকা বচাবলৈ, মোবাইলত পইচা ভৰাবলৈ আৰু ৰাতি শুনে এষাৰি অমিয়া মাত
“তুমি যে মোক আজিকালি একদম টাইমেই নিদিয়া।”
হায়ৰে জীৱন। এতিয়া আপুনিয়ে কওঁক আপুনি ভাগ্যৱান হয়নে নে নহয়?

আপুনি হয়তো সুখী আছিল আপোনাৰ বাইছ বছৰ পুৰণা হেয়াৰ ষ্টাইলটো লৈ
আপোনাৰ মায়ে হয়তো সৃষ্টি কৰি দিছিল

বাইডৱে গুঁঠি দিয়া চৱেটাৰটো চাগে আপোনাৰ বিৰাটেই প্ৰিয় আছিল
কিন্তু এইবোৰ বদলাবলৈ আপুনি বাধ্য কাৰণ
“বদলাবা দেই এইবোৰ ষ্টাইল
একদম বুঢ়া মানুহ যেন দেখি”
এনেকৈ ক’বলৈ আপোনাৰ কোনোবা আছে।

আপোনাক হয়তো বহুত ভাল পাইছিল আপোনাৰ বন্ধুসকলে
তেওঁলোকৰ লগত গান গাই ফুৰ্তি কৰি নাচি বাগি খুব ভাল পাইছিল চাগে আপুনি
কিন্তু আজিকালি আপোনাৰ তালৈ যাবলৈ ভয় হয় গৈছে
কাৰণ ৰাতি আপুনি প্ৰশ্নৰ সম্মুখীন হয়
“তুমি বাৰু হেৰি নেকি?”
আপোনাৰ হয়তো চিপ জৰী ল’বলৈ মন যাব পাৰে, সাৱধান।
তাতকৈ এটা সিদ্ধান্ত ল’ব, “নাযাও আজিৰ পৰা।”
কাৰণ আপোনাকতো তেনেকৈ ক’বলৈ কোনোবা এগৰাকী আছে।

আপুনি চাগে গধূলি ঘূগুনী চপেৰেই কাম চলাইছিল
পাঁচ টকা এটা বচাবলৈ চাঁহ কাপো নাখাইছিল বা কেতিয়াবা খাইছিল
কিন্তু সেই আপুনি জনেই আজিকালি অলপ সলনি হৈ গ’ল যুগৰ লগত
অলপ ৰোমাণ্টিক হোৱাৰ স্বাৰ্থত আপুনি যায় চিচিডিলৈ প্ৰেয়সীৰ লগত
আপুনি কয় কেপিচ্চিনো বুলি মই কওঁ দুশ টকীয়া টুপি বুলি
আৰু যাবৰ সময়ত প্ৰেয়সীয়ে হয়তো ক’ব, “মিচ ইউ।”
আপোনাৰ হয়তো আকাশলৈ উৰি যাবলৈ মন যাব
আকৌ ৰাতি হয়তো আপোনাক ক’ব
“তুমি যে অলপো ৰোমান্টিক নহয় দেই।”

আপুনি চাগে ভাল পাইছিল দেউতাৰ লগত গধূলি ফুৰিবলৈ গৈ
কথা পাতি যেন শেষেই নহৈছিল কল্পতৰু হোটেলত বহি চাহ একাপ খাইছিল
এতিয়াও আপুনি কথা পাতে ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা দিনৰ পাছত ৰাতি কিন্তু ফোনত
এয়া যে আপোনাৰ দায়িত্ব নহ’লে মহাভাৰত
“তুমি যে মোক কেয়াৰেই নকৰা”

সেইকাৰণেই আপুনি কথা পাতে কথা নাথাকিলেও
“আৰু কোৱা” অলপ পাছত কথা শেষ হয় তাৰ পাছত আকৌ নীৰৱতা
“আৰু কোৱা”….. হয়তো আপুনি গালিও খাব পাৰে
“কি বাৰে বাৰে আৰু কোৱা আৰু কোৱা। কথা নাথাকিলে ফোন কিয় কৰা?”

সেইকাৰণেই মই আপোনাক কৈছোঁ ভাগ্যৱান বুলি
কাৰণ আপুনি যি মন যায় কৰিব পাৰে
লিখিব পাৰে এটা কবিতা বা এটা গল্প
বা গাব পাৰে এটা গান আৰু প্ৰাণখুলি মাৰিব পাৰে এটা হাঁহি
বা মোৰ দৰেই এটা অকবিতা লিখিও নষ্ট কৰিব পাৰে এটা সুন্দৰ গধূলি
আপোনাৰ দৰেই মোৰো ভাগ্য বিৰাটেই ভাল
কাৰণ তেনেকৈ ক’বলৈ আমাৰ কোনো নাই।
                 ✍️✍️✍️ইলিয়াছ হাচান✍️✍️✍️

আজিযে মোৰ বিৰাট ট্ৰেজেডী

আজিযে মোৰ বিৰাট ট্ৰেজেডী 

সপোন কোঁৱৰী তুমি,
স্মৃতিৰ বলুকাত আঁকো মাঠো তোমাৰ ছবি,
বানে ধোৱা জীৱনৰ কৰুণ গাঁথাৰ মধুময় সঙ্গিত তুমি,
তোমাৰ সঙ্গ বিছাৰী আজি যে মোৰ বিৰাট ট্ৰেজেডী ।

মৰিছিকাৰ দৰে হেৰাই গলা তুমি,
নাপাঁও ক'তযে বিছাৰি,
নামিছে প্ৰতিটো সন্ধিয়া এবুকু বিষাদ বান্ধি,
তোমাৰ কনমান মৰম বিছাৰি আজিযে মোৰ বিৰাট ট্ৰেজেডী ।
হালধীয়া সপোনৰ মিঠা অনুভৱ তুমি,
জিল-মিল ৰ'দ জাকত উঠিছিল তোমাৰ দুচকু জ্বিলিকি,
দুচকুত মেঘহৈ চকুলো বোৰ আছে উপছি,
আহা সুখৰ সমোদ্ৰত উটাই যোৱা মোৰ চকুলো নহ'লে আজিযে মোৰ বিৰাট ট্ৰেজেডী ।
হৃদয়ত বাজিছে মোৰ প্ৰেমৰ মূৰুলী,
পাৰ হয় বুকুৰে বিষাদৰ বতাহ এছাতি,
মোৰ আশাতেই নামিছো সোণালী সময়ৰ সন্ধানত,
আহা জীপাল কৰাহি মোৰ দুখৰ চাপৰি নহ'লে আজিযে মোৰ বিৰাট ট্ৰেজেডী ।

প্ৰিয়তমালৈ

মৰমৰ
প্ৰিয়তমা
আজি অলপ সোনকালে শুইছিলো।চিলি
মিলিকৈ টোপনি আহিছিল।এনেতে
কেতেকী চৰাই এজনিৰ কৰুণ আর্তনাদত
সাৰ পাই উঠিলো।চকুলৈ আৰু টোপনি
নাহিল।বিছনাৰ পৰা উঠি
আহিলো,তোমালৈকে দুএষাৰ
লিখো বুলি। তোমালৈ লিখা
অভ্যাসটো
মোৰ গধুৰ মন পাতল কৰাৰ অভিনৱ ঔষধ।মনৰ
পুঞ্জীভূত অনুভূতি বোৰ প্রকাশ কৰি
পাতল পাতল লাগে।সেয়েহে
তোমালৈ দু-এষাৰ
লিখিবলৈ বহিছো। প্ৰিয়তমা এই
গভীৰ নিশা অনেক স্মৃতি মনলৈ
আহিছে।বাহিৰত ছাগৈ শেতা
জোনটোক হিমচেঁচা কুঁৱলীয়ে ঢাকি
ধৰিছে।মোৰ চকুৰ পতাত এতিয়াও
টোপনিৰ পৰশ নাই।মাথোন মনলৈ
আহিছে প্রথম যৌৱনৰ সোণসনা স্মৃতি।
তেতিয়া মোৰ জীৱনত প্রথম বসন্তৰ
শিহৰণ লাগিছিল।অন্তৰত আশাই সাৰ
পাই উঠিছিল।ভাষাই
কুৰুলিয়াইছিল,মৰমবোৰ উতলি উঠিছিল।
পৃথিবীখনএকেবাৰে নতুন দেখিছিলো।
বহল পৃথিবীখন নিমজ,বাটবোৰ
পোন,জীৱনৰ গতি সহজ যেন লাগিছিল।
ল'ৰালি কালৰ কোমল অন্তৰখন উদং উদং
লাগিছিল।তাৰ পিছত উতলা হিয়াৰ
উপচি পৰামৰম বোৰ বাকি দিবলৈ
মনটো চঞ্চল হৈ উঠিছিল।এষাৰ মাত
এটা হাঁহি,এটা চাৱনি,এবুকু মৰম
বিচাৰি মনটোৱে উচপিচাইছিল।
মাজনিশা সাৰ পাই শুনা কেতেকীৰ
মাতত মই বিচাৰি পাইছিলো
হিয়াৰআহ্বান-প্রানৰ সহাৰি।মোৰ
বাবে মৰণ আছিল অলিক কল্পনা,বেদনা
আছিল সহজ কবিতা।কিন্তু সময়ৰ সোঁত বৈ
গ'ল।আজি মোৰ কোমল মনটোৱে হেজাৰ
ধুমুহা সহিব পৰা হৈ পৰিছে। বহুত কথাই
লিখিছো।আচল কথাটো এতিয়াও
কবপৰা নাই।তোমাৰ পৰা কিবা সহাৰি
পাম বুলি বাট চাই আছিলো।কিন্ত
ক'তা আজিও নাপালো ।মোৰ ভুলো হব
পাৰে।ৰহস্যঘন প্রণয়ৰ পাশত পৰা মানুহে
সকলো কথাকে নিজলৈ পোনাই
বিচাৰ কৰে;মোৰ ভূল হোৱা নাইতো?
তোমাৰ চাৱনি,ফুটোঁ ফুটোঁ কৰা ওঠৰ
পাহিৰ অব্যক্ত ভাষাই মোক মাথোন
এইটোকে বিশ্বাস কৰিবলৈ
শিকাইছিল যে তোমাৰ এখন অন্তৰ
আছে,এমুঠি আশা আছে,এবুকু ভাষা
আছে।তুমিও এখন অন্তৰ বিচাৰিছা।
কিন্তুআজিও সহাৰি নাপালো। মৰম
লবা।
আকৌ তোমালৈ বাট চাই ৰ'লো।
তোমাৰ মৰমৰ
ইলিয়াছ হাছান